| Краіна | Беларусь |
| Статут | раён |
| Уваходзіць у | Гомельская вобласць |
| Уключае | р. п. Сасновы Бор, 9 сельсаветаў |
| Адміністрацыйны цэнтр | |
| Афіцыйная мова | беларуская, руская |
| Насельніцтва (2006) | 93 тыс. |
| Нацыянальны склад | беларусы, рускія, інш. |
| Канфесійны склад | |
| Плошча | 1,9 тыс. км² |
| Код аўта. нумароў | 3 |
| Афіцыйны сайт | |
СВЕТЛАГОРСКІ РАЁН — адміністрацыйна-тэрытарыяльная адзінка ў Гомельскай вобласці, Рэспубліка Беларусь. Адміністрацыйны цэнтр – г. Светлагорск.
Размешчаны на поўначы вобласці, на раўніне Гомельскае Палессе, паўночная частка — на Цэнтральна-Бярэзінскай раўніне. Клімат — умерана-кантынентальны. Працякае р. Бярэзіна з прытокамі.
Мяжуе з раёнамі: на поўначы — з Бабруйскім (Магілёўскай вобласці), на ўсходзе — са Жлобінскім, на паўднёвым усходзе — з Рэчыцкім, на паўднёвым захадзе — з Калінкавіцкім, на захадзе — з Акцябрскім. У раёне — г. Светлагорск, гарадскі пасёлак Парычы, рабочы пасёлак Сасновы Бор; 101 сельскі населены пункт, 9 сельскіх Саветаў: Асташкавіцкі, Баравікоўскі, Давыдаўскі, Казлоўскі, Краснаўскі, Мікалаеўскі, Палескі, Печышчанскі, Чыркавіцкі.
Змест |
З 1639 г. ў гістарычных крыніцах узгадваецца Парыцкі двор — тэрыторыя, якая ўключала ў сябе большую частку сучаснага Светлагорскага раёна, у тым ліку в. Шацілкі (цяпер г. Светлагорск). Парыцкі двор існаваў да 1793 г., знаходзіўся ў Бабруйскім старостве Рэчыцкага павета Вялікага Княства Літоўскага, Рэч Паспалітая.
З 22 ліпеня 1793, у выніку ІІ-га падзелу Рэчы Паспалітай, тэрыторыя раёна — у складзе Расійскай Імперыі, у Бабруйскім павеце Мінскай губерні. З 1886 г. вядома Парыцкая воласць.
17 ліпеня 1924 утвораны Парыцкі раён, 9 чэрвеня 1960 г. цэнтр раёна перанесены ў г. п. Шацілкі. 29 ліпеня 1961 гарадскі пасёлак Шацілкі пераўтвораны ў горад Светлагорск[1], а раён перайменаваны ў Светлагорскі.
У раёне — прадпрыемствы нафтаздабываючай, электраэнергетычнай, хімічнай, цэлюлозна-папяровай і інш. прамысловасці. Сельская гаспадарка спецыялізуецца ў асноўным на жывёлагадоўлі, збожжавых і кармавых культурах, вырошчванні бульбы. Па тэрыторыі раёна праходзіць чыгунка Жлобін — Калінкавічы, аўтадарогі Бабруйск — Мазыр, Жлобін — Светлагорск, Акцябрскі — Парычы — Рэчыца.
Дзейнічаюць 38 дашкольных, 33 агульнаадукацыйныя, 5 пазашкольных устаноў, 2 міжшкольныя вучэбна-вытворчыя камбінаты (2007/08 н. г.); 2 прафесійна-тэхнічныя навучальныя установы, індустрыяльны каледж, філіял Інстытута кіравання і прадпрымальніцтва. 5 дзіцячых мастацкіх школ; 42 бібліятэкі; 46 цэнтраў, дамоў культуры і клубаў; кіна-відэасетка. Музей, дом рамёстваў, карцінная галерея. 6 спартыўных школ, 3 стадыёна. У медыцынскім аб'яднанні – болей за 40 устаноў аховы здароўя. Санаторый "Сярэбраныя ключы".
Знакамітыя ўраджэнцы раёна: акадэмік С. М. Некрашэвіч — ініцыятар стварэння і першы старшыня Інстытута беларускай культуры (цяпер — Нацыянальная Акадэмія навук Беларусі); М. А. Міцкевіч — тэатральны рэжысёр, заслужаны дзеяч мастацтваў Беларусі; П. М. Стэфаноўскі — лётчык-выпрабавальнік, Герой Савецкага Саюза, і інш.
Сярод старадаўніх славутасцей у раёне — Здудзіцкі каменны крыж. У 17 ст. на тэрыторыі раёна знаходзіўся г. Казімір, які меў Магдэбургскае права; аб ім нагадвае Каралёваслабодскі камень з крыжом.
|
Здудзіцкі каменны крыж, 14 ст. |
Герб г. Казімір, 1643 г. |
| Адміністрацыйны падзел Гомельскай вобласці | ||
|---|---|---|
|
||
stock | retire | vm
Why are we here?
All text is available under the terms of the GNU Free Documentation License
This page is cache of Wikipedia. History